віктар марціновіч мова чытаць
Сюжэт з вялікай літары, захапляльны мастацкі вымысел, хранатоп, у які безумоўна верыш, мастацкая атмасфера, з якой цяжка вынырнуць, сімфонія персанажаў, поглядаў, думак, назіранняў - ніякай нашай знакамітай камернасці, сапраўдны раман. Але нават сякераю - няхай будуць, тым больш што па правілах гульні тэкст пісалі тры чалавекі, папраўляючы і перакладаючы адзін аднаго, таму маглі быць і няўдалыя фігуры. Тып асобы адзідас бэзік, проста я надта сентыментальны, стой і да цябе падыдуць - гэта пойдзе ў народ і будзе сапраўдным кодам, зкодна якога свае будуць пазнаваць сваіх. ) ай, я скажу болей, за мноства гадоў свайго існавання ў незалежнай беларусі ў нас нарэшце з явілася нешта такое, што цікава не толькі абмежаванаму колу.
Потым паступова уцягнулася, і не магла адарвацца, уставала раней за ўсю сям ю, каб пачытаць крышачку героі рамана жывуць і дзейнічаюць даволі самастойна, хоць час ад часу карыстаюцца хадулямі, ці спісваюць сябе са свайго творцы, мне так падалося, але гэта непазбежна. Увесь твор цалкам мне спадабаўся, гэта адна з тых кніжак, загарнуўшы якую яшчэ хочацца нейкі час працягваць у думках гульню, яна трымае, выклікае новыя ідэі, дае штуршок для асэнсавання нейкіх тэм, якія раней абміналіся свядомасцю. Мне прыемна, што ў нас нарэшце з яўляецца сапраўды сучасная літаратура, досыць сур езная, але і не пазбаўленая забаўляльнасці, для мяне гэта кніжка стала штуршком для пошуку і знаёмства і з іншымі беларускімі аўтарамі. Но роковая брюнетка, руководящая подпольным движением сопротивления и китайской мафией одновременно, которая запивает драники липовым отваром и бела - колой, а после поет магутны божа, аккомпанируя себе на органе.
Мартинович - интеллектуал и наверное где - то даже философ, а не кот начихал, поэтому в тексте постоянные отсылки к фуко и прочим мастодонтам академического знания. Мова оставила впечатление винегрета из всевозможных белорусских (авто)стереотипах с вкраплениями аллюзий на оруэлла, брэдберри и хаксли и полной мешанины жанров. Улицы минска не вечны, здания рассыпаются, а огонь когда нибудь потухнет, но сам город просуществует куда дольше брендов одежды, от которых у меня сводило челюсть каждый раз, эта явная попытка описать общество лишь через ярлыки.
(частично по этой причине данная рецензия написана на русском языке, со вставками белорусских цитат), сразу замечу, что согласен с теми, кто утверждает, что русскую версию книги читать даже лучше.
і як толькі людзі прыдумалі кантрацэпцыю (а з другога боку – вынайшлі штучнае апладненне, эка і кланаванне) яны пачалі трахацца з аднымі людзьмі (для чыстай асалоды), нараджаць людзей – з другімі людзьмі (болей здаровымі носьбітамі геннага будаўнічага матэрыялу), а жыць – з трэцімі людзьмі (болей заможнымі, прыдатнымі для забеспячэння высокага ўзроўню побытавага камфорту)”. Одну рассказывает “барыга” сергей – сентиментальный наркодиллер - контрабандист, который привозит из европы незаконный наркотик “мову” и продает его в минске.
Это как со “скотным двором” оруэлла в котором рассказывалось о ситуации в советском союзе, но в то же время роман служил предостережением для всего мира.
Коментарі
Дописати коментар